Vrijdag 1 januari 2010.

Als eerste uiteraard de beste wensen voor iedereen !! Dat alle lezers hier maar een heel goed en vooral gezond 2010 mogen beleven.

Amber sliep vanmorgen gelukkig een beetje uit.Ik was doodop na een drukke ewrkdag gisteren en de stress van de afgelopen paar dagen. Clarisse mag niets doen dan bankhangen en rustten dus de komende tijd zal ook wel zwaar worden, het zij zo, niemand heeft me de laatste tijd verteld dat het leven makkelijk is tenminste.  Vanmiddag heeft Amber ook weer geweldig gegeten, het vloog erin, misschien ook omdat ik had gezegd dat ik nog wat fonteintjes had die ik voor haar zou afsteken in de achtertuin, dat vond ze weer prachtig.Ze is nu net in slaap gevallen ( elf uur ! ) en hopelijk mag ik morgen ook wat extra slaap pakken van haar, vanmorgen heb ik ha de voeding en medicatie van zes uur eigenlijk niet meer geslapen.

Zaterdag 2 januari 2010.

Wat kan dat kind uitslapen zeg ! Half twaalf besloot mevrouw wakker te worden, omdat de telefoon ging anders was het misschien nog wel later geworden. Ze heeft als ontbijt lekker aardbeien op en dat vloog er gewoon in, nog even pipi langkous gekeken en na een anderhalf uur weer even op bed uitrustten wat ze dus helemaal niet wil. Vanavond met eten heeft ze mij weer eens verbaast hoe goed en hoe veel ze kan eten. Dus mocht ze kiezen wat ze wilde gaan doen, En daar kwam pipi langkous weer dus. Morgen zullen we die optie maar eens een dagje uitschakelen denk ik, we worden er gek van zo langzamerhand

Zondag 3 januari 2010.

Amber werd pas weer om een uur of elf wakker vanmorgen, het had ook weer gesneeuwd, dan is het wéér balen dat je niet kan gaan sleeën met haar.  Ik kreeg vanmorgen ook een mailtje van de ouders van Theunis, een jongetje dat ook in het Leijpark lag met ons, zeer positieve berichten kreeg ik over hem, heerlijk, want het was een geweldig ventje. Vandaag ook weer verder aan het ruimen geweest op zolder, het zal toch een keer opgeruimd moeten worden, want vroeg of laat zal dit huis toch verkocht moeten gaan worden. Je komt dan ook weer allemaal dingen tegen waar Amber ook altijd mee speelde, Elk dingetje daarvan dat je beetpakt doet zeer, dat vreet verschrikkelijk aan je, de wetenschap dat ze er waarschijnlijk nooit meer mee zal spelen. Je word er echt chagerijnig van op den duur. 

Maandag 4 januari 2010.

Vanmorgen moest Amber er weer vroeg uit, Opa en oma Kanters kwamen helpen met het korset en het naar de bus brengen, want haar korset kan ik niet alleen aantrekken en ik moest om half negen naar mijn werk waar we midden in een verhuizing zitten nu. Vanmorgen at ze ook de vla eens goed op, komt misschien wel omdat oma nu eens de lepel vasthield. Vanavond at ze ook al zo goed dat we voor het eerst een complete sondevoeding hebben overgeslagen ! ruim 200gram verdween in no-time door dat mondje !  en daarna nog een vijfentwintig mililiter met drinken dat ik met een spuitje in kleine beetjes in haar mond doe. PApa was weer eens trots vandaag ! Na het eten nog even naar de sprookjesboom gekeken en heel even gekgedaan met zijn tweetjes, poes even geaaid en toen naar bed, Wonder boven wonder sliep ze al vrij snel.

Dinsdag 5 januari 2010.

Ze waren lekker op tijd vanmorgen om Amber op te halen naar school, kwart over elf in plaats van kwart voor negen. scheelt haar een halve dag. Het verkeer stond blijkbaar overal vast. Ze heeft vanmorgen dus wel van half negen tot kwart voor twaalf in haar rolstoel gezeten, dat zal wel vermoeiend geweest zijn voor haar. Goed iets is dat we weer een communivator hebben ! Morgen eens wat vellen ervoor gaan maken en inspreken. Over spreken gesproken, Amber zei vandaag Amber !!!!!!!!!!!!! niet zoals ik of u het zou zeggen maar je kan het er wel uithalen, vanmiddag zei ze het blijkbaar ineens, Clarisse en opa en oma hadden het gehoord, en met een liedje dat ik altijd met haar doe waar ze haar eigen naam moet zeggen deed ze het vanavond zeker drie keer ! maar toen ik het op wilde nemen, omdat we het morgen anders zelf niet meer geloven, zei ze natuurlijk geen letter meer omdat ze dat de camera te leuk vind, maar het is wel even de  opsteker van de maand voor ons !

Woensdag 6 januari 2010.

Gelukkig ! Amber probeerde haar naam vanavond ook weer te zeggen, ik was een beetje bang dat het misschien weer iets eenmaligs geweest zou zijn maar voor het slapen gaan zei ze het toch weer ! Op school was een minder bericht, een stagaire van slechts eenentwintig jaar is plotseling overleden, daar schrik je toch wel weer even van, dat is geen leeftijd om te overlijden. Amber was weer lekker pipi langkous aan het kijken toen ik thuiskwam, en met sommige stukken die ze leuk vind lacht ze dan zo lekker, heerlijk, na het eten mocht ze de film afkijken en daarna ben ik nog even bij haar in bed gekropen om een verhaaltje voor te lezen. Voor de verandering sliep ze vrij vroeg voor haar doen.

Donderdag 7 januari 2010.

Houd het dan nooit eens op al die ellende ? Vanmorgen was ik net op mijn werk toen Clarisse me belde, Ze moest weer naar het ziekenhuis want het ging weer niet goed. Ik op de fiets er meteen naartoe, wat nog vreselijk koud was ook want ik was nog niet eens opgewarmd van de fietstocht naar mijn werk. Met de kleine ging gelukkig alles nog steeds goed maar Clarisse moet weer blijven. Twee dagen deze keer, tenzij het erg goed gaat. Je word er zo moe en moedeloos van dat er gewoon niets meer goed lijkt te gaan in ons leven. En wat mogen wij ons toch steeds weer gelukkig prijzen met die geweldige opa's en oma's want wéér stonden ze meteen klaar. Zonder hun had ik het nu ook echt niet meer geweten. Morgne met Amber voor een gesprek naar de revalidatie in Breda, nu dus zonder mama. CZ had de papieren met de extra gegevens die ze nodig hadden nog niet binnen ( die zijn maar een week geleden verstuurd ! ) dus moest ik maar een gewone taxi regelen, wel een rolstoeltaxi natuurlijk, die moeten we nu zelf betalen en dat krijgen we dan later weer terug als we de machtiging hebben. Het zal ook eens soepel lopen. Niks loopt verdomme soepel, het bed niet, de rolstoel niet, de vervoersmachteging niet, Ambers spalken niet, het enige waar wat schot in zit is de tillift, die komen woensdag voor een tweede passing, als Clarisse dan tenminste al thuis is....

Vrijdag 8 januari 2010.

Wat een dag weer. Vanavond was Clarisse gelukkig weer thuis, maar voor hoelang is de vraag, want helemaal lekker voelt ze zich nog niet, maar probeer haar maar eens in een ziekenhuis te houden. Vanmorgen met Amber naar de revalidatie in Breda geweest voor een eerste kennismaking en ze hadden daar nog wat vragen. Ik kreeg er een hele professionele indruk in ieder geval. We horen binnenkort hoe ze het gaan invullen en wanneer ze dan kan komen. Ik hoop dat we deplanning  van nu een beetje kunnen ombuigen, Ze denken nu aan smorgens naar de revalidatie, 2x in de week,  dan na een uurtje of twee naar Raamsdonksveer, vervolgens aan het eind van de dag weer terug naar Breda voor nog eens een uurtje of twee revalidatie en dan naar huis. Ik denk niet dat dat doenelijk is, maar eerst even kijken hoe en wat er gaat gebeuren op welke termijn, Ambers beenspalken zijn in ieder geval aangekomen vandaag, die zijn zó vreselijk hard nodig, we zijn met haar benen gewoon weer helemaal terug bij af op dit moment, dat gaat de eerste keren dus niet leuk worden om ze aan te doen. En tot overmaat van ramp konden we savonds de thuiszorg weer eens bellen omdat de sonde weer aan de rolstoel bleef hangen, tegen de tijd dat je dat dan in de gaten hebt is het al te laat. Ondanks even flink brullen van Amber zat hij er ook bij deze mijnheer in eenpaar seconden in, dat was weer een geluk, Morgen zal ik mijn meisje maar eens extra verwennen denk ik.

Zaterdag 9 januari 2010.

Vandaag hebben de opa's en de oma's alweer een hoop opgepast ! Gelukkig hebben we die want als je het van sommige instanties moet hebben zou je er gek van worden. Nu komt CZ weer eens dat ze aanvullende informatie nodig hebben voor het rolstoelvervoer, in de eerste plaats hebben die imbecielen al die informatie al eens gehad, en hadden ze de vorige keer niet kunnen bedenken dat ze dit willen hebben toen ze de vorige aanvullende  informatoe vroegen, ik dácht dat CZ een goede verzekeraar was, niet dus. Als ze de boel niet kwijtraken daar doen ze wel net alsof.

Amber deed het gelukkig wel weer lekker vanavond. Goed gegeten en samen nog even wat slagroom gesnoept erna. Ook nog even met de blokken gespeeld en uiteraard naar de alomvertegenwoordigde pipi langkous gekeken. Nu eens kijken of ze ook nog een beetje wil slapen

Zondag 10 januari 2010.

Vandaag een rustig dagje, Lekker geknuffeld met Amber maar ze was een beetje moe, Vanmorgen eerst aardbeitjes gegeten en een uurtje later ewrtensoep, en vanavond had ze nog een restje met andijvie en ik had een stuk pannenkoek in stukjes gesneden, niet gepureerd dus ze moest toch wat kauwen, en het ging prima ! ze wilde blijven eten maar op het laatst durfde ik haar niet meer te geven omdat ze al best wat op had, Ze lijkt er nu nog geen last van te hebben of iets dus kunnen we dit misschien ook wat uitbouwen. lekker !

Maandag 11 januari 2010.

Mevrouw had vanmorgen nogal moeite om wakker te worden, Wat ik niet gek vind als je pas om half twaalf in slaap valt. Ze zat ook niet zo lekker in haar vel, Vanavond merkten we ook wel waarom, ze is snotverkouden en heeft nu koorts. Het arme kind heeft het bloedheet, 38.9 was het zojuist, ik zal het vanavond nog maar een paar keer opmeten want als het nog hoger word moeten we toch eens wat gaan doen. Ze lag nu wel vroeg te slapen, zo tegen kwart voor negen was ze vertrokken. Ik hoop maar dat het snel overgaat, want dit is nu ook weer niet fijn.

Dinsdag 12 januari 2010.

Wat een nacht, Amber spuugde om kwart voor één haar bed onder zodat ik nog even het bed kon verschonen voor ik kon gaan slapen. Om kwart over één lag ik eindelijk op de bank onder mijn dekentje maar van slapen kwam niets, Amber was de hele tijd aan het hoestten en af en toe een kokhalzend geluidje. Wat ik vooral eng vond is dat Amber totaal geen geluid maakte tijdens het overgeven, als ik niet toevallig naar haar keek toen ze het deed had ik het niet gehoord ! En passant sloeg ik met het bed opmaken de lamp kapot waardoor en een forse snee in mijn vinger kwam. De voeding van kwart voor zes heb ik maar een stuk lager gezet en de rest van de voedingen hebben we ook maar wat lager gehouden. Ze leek nogal last te hebben ergens van, Do huisarts smiddags denkt dat ze vooral last van haar buik heeft. Morgen houden we haar ook maar thuis, Gelukkig is in ieder geval de koorts gezakt nu, vanavond nog een klein beetje verhoging maar niets om je druk over te maken. Amber heeft wel nog lekker bij mij op de bank gezeten vanavond en heeft zelfs even helemaal zelf op de bank gezeten !! Fijn even naast mama !

Woensdag 13 januari 2010.

Vandaag heeft Amber een saaie middag gehad, omdat ik ook behoorlijk ziek was heeft ze grotendeels op bed gelegen. Zelf was ze ook nog niet helemaal fit maar gelukkig wel al beter dan gisteren. Ze zijn vandaag ook langsgeweest om een tillift te laten zien dus hopelijk gaat dat ook een beetje vlot lopen, dan kan Clarisse Amber ook uit bed en in de rolstoel krijgen, want met dat ding dat we nu hebben wil dat niet zo lukken omdat die vrij zwaar gaat. Vanavond nog even naar boven gelopen met Amber, even naar haar kamertje kijken. Ze vond het alleen niet goed dat haar zusje daar straks in komt te liggen. Ik kan het me ook wel voorstellen, Als de kleine er straks is en in Ambers kamer komt heeft Amber zelf helemaal geen eigen plekje meer hier in huis, niet dat ze nu in haar kamertje kan maar toch vind ik dat héél erg.

Donderdag 14 januari 2010.

Amber deed het weer lekker vandaag, weer een stuk vrolijker en wilde ook weer eten, gelukkig ! Ze heeft vandaag gepureerde peer op en vanmiddag een kwart bruine boterham in kleine stukjes. Op school hadden ze dat al eens gedaan maar voor mij was het de eerste keer en dus ook best wel spannend, maar ze deed het geweldig goed, heerlijk lachend bekkie erbij want ze vond het wel erg mooi, brood eten. Je moet wel bij elke hap zeggen dat ze moet kauwen anders doed ze dat niet , maar dat mocht de pret niet drukken. Ook een dag dat er verschillende dingen eindelijk op de rails staan, de rolstoel is goedgekeurd en de opdracht is bij de gemeente weg ! Er is een opdracht vanuit de verzekering naar de leverancier voor haar bed om een bed te leveren, van de SVB de goedkeuring voor een extra aanvulling op de kinderbijslag, tot zo ver ging het goed, jammer was alleen dat het huis waar we naar aan het kijken zijn weer een heel gecompliceerd verhaal word en het twijfelachtig is of we het kunnen kopen door de rare constructie die de verkopers hanteren bij de verkoop. Hopen dat dat nu ook eens mee gaat zitten, we hebben zo langzamerhand al genoeg ellende gehad denk ik.

Vrijdag 15 januari 2010.

Amber ging vanmorgen weer naar school toe, nog een beetje verkouden maar ze had nu al 2 dagen geen koorts meer gehad en voor haar is het ook beter om dan naar school te gaan, Clarisse mag niets met haar doen, en ik kon het niet omdat ik nog steeds ziek ben. Meer dan televisie kijken en af en toe eens lekker op schoot zat er de afgelopen dagen dus niet in. Prompt trok ze op school haar sonde eruit, de eerste keer konden ze hem nog redden de tweede keer was hij reddeloos verloren. Thuiszorg komt daar gelukkig ook "aan huis" Het prul had wel een vreselijke loopneus toen ze thuiskwam en vanavond moest die neus ook nog eens een keer goed leeggehaald worden. Vanavond bloemkoolroosjes gegeten met haar, die had ik wat langer doorgekookt zodat ze lekker zacht waren, ze vind het prachtig als ze zelf moet kauwen en zo, ging dat slikken nu ook maar wat beter, dan kon ze veel meer eten

Zaterdag 16 januari 2010.

Phfffff,, wat een dag weer. Vanmorgen is Clarisse weer vertrokken richting ziekenhuis, samen met opa en oma, ik bleef thuis om voor Amber te zorgen. Die heeft voor het eerst in een week eens heerlijk doorgeslapen en werd tegen tien uur wakker. Tegen een uur of elf kwam er bericht van Clarisse, als ze door bleef bloeden zou het wel eens kunnen dat de tweede vandaag gehaald werd, Eerst nog even de medicatie voor Amber gereed gemaakt, Ik was Amber net aan het eten geven toen Clarisse belde dus eerst die halve (!) bruine boterham erin, met ewrtensoep en een beetje vla toe en toen naar het ziekenhuis. De oppasbrigade van opa's en oma's was gelukkig ook weer paraat maar tot nu toe geen nieuw kleinkind voor ze. Dat is altijd en in elk ziekenhuis hetzelfde, ze zeggen iets en de rest van de dag hoor of zie je niemand meer, Tegen half acht was ik weer thuis zodat opa en oma ook weer naar huis konden. We zullen zien wat de dag van morgen brengt......

Zondag 17 januari 2010.

Nee, nog geen tweede kindje erbij vandaag, morgen een gesprek met de gyncaoloog en dan zien we weer verder. Amber had weer de hele dag oppas van opa's en oma's zodat ik bij Clarisse kon zijn vanmorgen en een deel van de middag en om een half twee heeft André mij weer opgehaald om naar huis te gaan omdat de assistent gynacoloog zei dat we morgen een gesprek zouden hebben en er vandaag nietd gedaan zou worden omdat ze minder was gaan bloeden. Dus meteen ( buiten Clarisse om ) een rolstoeltaxi geregeld zodat Amber eens op bezoek kon bij mama, Dat vond mama wel een erg leuke verrassing ! Om half zes vertrokken we hier en om half acht zou de taxi ons weer ophalen bij het ziekenhuis. Hadden we mooi even de tijd bij mama, Amber heeft er lekker appelsap gedronken en een klein stukje van mijn broodje en ik heb het iedee dat ze het wel erg leuk vond om even bij mama te zijn in ieder geval ! We wachtten weer met spanning op de dag van morgen

Maandag 18 januari 2010.

Clarisse is weer thuis,, we zijn benieuwd voor hoe lang nu weer. Ik was nog net niet halverwege op de fiets richting ziekenhuis  toen ze belde, dus ben ik maar weer omgedraaid. Een uurtje later was ze weer thuis. Lekker !! Nu maar hopen dat het even een paar dagen, of liever nog twee weken, goed blijft gaan.

Amber werd vanmorgen wakker met een hele grote glimlach, ze at haar pap netjes op, en ging vrolijk richting school, Ook daar was ze vrolijk stond in haar schriftje. Ze kwam slapend weer thuis en heeft nog een half uurtje in haar rolstoel liggen slapen. Nu zit ze weer naar pipi langkous ( wat anders ? ) te kijken voor ze moet gaan slapen. Het avondeten heb ik haar helemaal laten opeten, ondanks dat ze wat protesteerde, maar anders gaat ze nooit genoeg binnenkrijgen en kan die sonde er nooit uit.

Dinsdag 19 januari 2010.

Amber is weer gruwelijk verwent op school vandaag ! De jongedame kreeg zomaar eens baverois om te snoepen en toen ze ophielden met haar te geven begon ze aan de juf's arm te trekken en huilerig te doen om aan te geven dat ze nog meer wilde ! Ze hebben ook muziek gemaakt en gezongen en ze vind het prachtig. Iets minder prachtig vond ze dat ze haar spalken weer omkreeg, eindelijk want haar benen en vooral voeten hebben het echt vréselijk hard nodig. Ik was bang dat het helemaal niets zou worden maar het viel nog mee, twee keer vijftien minuten heeft ze ze aangehad en dat gaan we nu weer opbouwen, terug bij af dus maar toch ben ik blij dat we er weer mee aan de slag kunnen. Ook gaat ze met de fysio steeds beter draaien en ze is beretrots als dat goed gaat.

We kregen ook een brief van de sociale verzekeringsbank over de toekenning van extra kinderbijslag, dat kunnen we inderdaad wel gebruiken want stiekum maak je toch meer kosten dan je denkt. Ook zat er een waarschuwing bij dat wij niet binnen vier weken hadden aangegeven dat Amber na negen juni ( de dag van de opname ) langere tijd niet thuis heeft gewoond. Wisten wij veel dat je dit moet aangeven , en ons hoofd stond er uiteraard ook niet echt naar. We hebben deze keer alleen een waarschuwing gekregen maar de volgende keer volgt er een boete. Ik vind dat het sophia kinderziekenhuis ons hier toch enigszinds in had moeten begeleiden, desnoods via maatschappelijk werk dat wij daar in ieder geval daar nooit hebben gehad. Zo zie je maar dat je schijnbaar van alle instanties álles moet weten terwijl je maar weinig kans hebt om er mee te maken te krijgen. Helaas hebben wij dat dus wel.

Woensdag 20 januari 2010.

Een wonder ! De machteging voor het rolstoelvervoer is binnen, eindelijk na anderhalve maand ermee bezig geweest te zijn. Alleen jammer dat nu de revalidatie aankomende maandag weer op andere tijden is. Nu vallen de tijden van de eerste revalidatiedag weer precies op het moment dat ik een belangrijke bespreking heb bij de gemeente. Het is ook altijd wat. Amber ondertussen is ook niet helemaal lekker en heeft weer een beetje verhoging. Op school had ze er ook al niet veel zin in vandaag, misschien zat er een poepbroek dwars, want die heeft ze al twee dagen niet gehad, tot vanavond dan want toen had ze er gelukkig weer een.

Donderdag 21 januari 2010.

Het was vanmorgen weer raak, Meteen nadat Amber op de bus was gezet zijn we weer richting ziekenhuis vertrokken met Clarisse. Blijven, terug naar huis, uiteindelijk toch weer een nachtje blijven, dus als we geluk hebben mag ze morgen weer naar huis. We weten nu in ieder geval wel een datum wanneer de bevalling plaatsvind, áls we die datum al gaan halen zo natuurlijk. Want elke keer naar dat ziekenhuis met alle stress vandien gaat niet in de koude kleren zitten. Gelukkig is hoe dan ook het einde in zicht en zal er over niet al te lange tijd weer een heerlijk klein ding in de box liggen hier. De box die nog wel gezet moet worden want momenteel durf ik dat gewoon niet eens meer, ik ben gewoon bang dat ik hem weer moet gaan afbreken, je mag het, en wil het niet doen om zo te denken, en ik weet dat het met de kleine in mama's buik allemaal goed gaat volgens de doctoren, maar toch...

Amber lijkt weer iets beter te worden hoewel ze nog niets wil eten, drinken gelukkig wel. Ze heeft ook een beetje over gegeven vandaag maar ze lacht in ieder geval al weer wat, dat is een goed teken. We kregen ook een copy van een brief die de revalidatie naar one huisarts heeft gestuurd, daarik staat dat de revalidatiearts weinig spasticiteit ziet, meer hypertonie ( moet nog even opzoeken wat dat dus is ) maar dat klinkt alvast beter dan spasticiteit, hopelijk is dat ook zo. Iets om morgen uit te zoeken. Amber viel weer snel in slaap, ik hoop dat ze weer goed doorslaapt want ze heeft het momenteel hard zat nodig die rust.

Vrijdag 22 januari 2010.

Als Clarisse bleef bloeden zouden ze de baby gaan halen, ja vast, niet bij ons dus. Clarisse had vanmorgen weer erge bloedingen, de ergste tot nu toe, dus meteen een gynacoloog erbij, en ik werd om kwart over acht gebeld. Toen Amber naar school was meteen naar het ziekenhuis dus, doodongerust want Clarisse klonk doodsbang door de telefoon. Vervolgens hoor je tot een uur of twee helemaal niets meer ! Hoezo communicatie ? het lijkt wel of wat dat betreft die rotziekenhuizen allemaal hetzelfde zijn, Clarisse zat er helemaal doorheen van de stress en de angst, en misschien houd ik me ter plekke wel groot maar ik was het echt niet.De limiet is geestelijk zo'n beetje bereikt nu.  Morgen kijken we weer verder hoe het gaat, we gaan in ieder geval angstig de nacht in want meestal zijn de bloedingen smorgens vroeg bij het opstaan.

Amber doet het gelukkig weer wat beter, zevoelt nog wel slapjes aan, kan niet goed in de rolstoel blijven zitten zonder corset ( wat anders voor korte tijd altijd wel goed ging ) Een heel positief punt was dat ze vanavond wel weer wat wilde eten, een halve bruine boterham verdween als sneeuw voor de zon, wat wel weer resulteerde in twee hele grote poepbroeken voor het slapen gaan. Gelukkig konden opa en oma vandaag weer oppasen want ik heb de hele dag in het ziekenhuis gezeten en was pas savonds weer terug. Maandag gaat ze voor de eerste keer naar de revalidatie. Gelukkig, want volgens mij heeft ze dat vreselijk hard nodig !

 Zaterdag 23 januari 2010.

Eindelijk eens weer een heerlijk rustige "gewone" dag. Amber sliep nog toen ik naar mijn werk ging vanmorgen en heeft tot hald tien lekker uitgeslapen. Toen ze mocht kiezen tussen brood od vla werd het zonder twijfel brood, dat vind ze erg lekker momenteel, Ik ben allang blij dat ze weer wat wil eten. Vanavond toen ik van Clarisse in het ziekenhuis afkwam zat ze bij andere opa en oma heerlijk naar funniest home video's te kijken, en een lol dat ze had, heerlijk om te zien. Toen opa en oma weggingen mocht ze van mij nog even pipi kijken, de tekenfilm op TV wilde ze liever niet zien. ? Na een kwartiertje maar weer op bed gelegd omdat er even een luier verschoont moest worden, die werd wel erg nadrukkelijk volgeperst vanavond. Nog twee daagjes, en dan word ons schatje een grote zus !

Zondag 24 januari 2010.

Amber heeft vanmorgen heerlijk uitgeslapen tot half tien, en ik dus ook eens een keer. Toen ze wakker werd kreeg ik een pracht van een glimlach van haar, mijn ochtond was meteen goed. Ik had het bed naast de bank gezet waar ik slaap en dat vond ze prachtig. Haar ontbijt ging ook erg goed, een héle bruine boterham verdween in dat mondje, smiddags met opa en oma 3 halve gepureerde peren en savonds bijna een heel potje babyvoeding van 200 gram. Eindelijk eet ze weer eens echt goed ! lekker !

Met mama ging het vandaag ook goed, de zenuwen voor morgen beginnen wel steeds meer parten te spelen natuurlijk, maar daar heeft deze papa ook last van. We gaan morgen gewoon zien als een nieuwe start van ons leven en gaan met zijn viertjes er gewoon het beste van maken straks. Jammer is wel dat ik morgen niet meekan naar Ambers eerste revalidatie uurtje, daar baal ik wel van maar ik heb het al een keer een week  uitgesteld en wil het Amber niet aandoen om het nog een week uit te stellen. Zal je straks natuurlijk zien dat Clarisse pas aan het eind van de dag aan de beurt is zodat ik wel mee had gekund, maar ja, we weten nog steeds geen tijd, erg fijn, maar het is niet anders even. spannend !!!!!

Maandag 25 januari 2010.

Nu had hier moeten staan dat Amber de grote zus is geworden van ...... Zo niet bij ons dus, het zal eens wel goed gaan bij ons, Vanmorgen om half negen komt de gynocoloog van diens vertellen dat alle couveuses vol zijn en wij dus niet kunnen bevallen, de kinderarts komt het zo ook nog wel even goed uitleggen, ja ,ja , die hebben we dus helemaal niet gezien maar om een uur of twee komt eindelijk de gynocoloog zeggen dat het "misschien morgen " word als er niet te veel spoedgevallen binnenkomen vannacht. Tuurlijk, waarom niet, wij wachtten wel hoor, kloteziekenhuizen. Als je wat hebt kan je beter eerst verhuizen naar Somalië of Rwanda lijkt wel. Wat zal er morgen weer fout gaan ?? Ik geloof er in ieder geval niet meer in dat morgen ineens alles goed zal gaan.

Amber heeft het in ieder geval weer goed gedaan, vandaag haar eesrste uurtje bij het revalidatiecentrum in Breda, Achteraf gezien had ik dus ook zelf meegekunt. vanmiddag weer lekker haar fruit opgegeten en vanavond een hele bruine boterham met een beetje kaas en boter en een beetje soep erbij. Een beetje gepureerde aardbei toe,, het ging lekker.

Dinsdag 26 januari 2010.

Een erg late update vandaag, ik was vanavond pas om half twaalf thuis, maar.....

AMBER HEEFT EEN PRACHTZUSJE !!!!

Mogen wij u voorstellen : Sarina. Een hele speciale naam want Amber heeft hem verzonnen toen ze nog kon praten. Sarina is geboren om 11.23 en woog toen 2855 gram. Net na de geboorte had ze een wat lage temperatuur van 35.9 maar met wat kruiken,warme doeken en een warmtelamp was het een uurtje later vrij stabiel op 36.9 wat al een stuk beter was. Net de buik uit en prompt poepte ze alles onder, en plassen kon ze ook meteen al, hilariteit bij de artsen toen ze meteen bij een van hun de handen onderpoepte. morgen misschien een uitgebreider verslag want ik ben doodop.

Met Sarina gaat alles in ieder geval goed, met Clarisse niet, die heeft erg veel pijn en waarschijnlijk een beginnende longontsteking opgelopen. Ik hoop dat ze vannacht een beetje kan rustten want als mijn meissie aangeeft dat ze pijn heeft dan heeft ze écht pijn.

Amber heb ik alleen vanmorgen vroeg gezien, en nu lag ze lekker te slapen, maar ze glunderde wel bij het telefoontje hoorde ik, want uiteraard was Amber de eerste die gebeld werd !

Woensdag 27 januari 2010.

Ambers tweede dag bij het revalidatiecentrum. Fysiotherapie vandaag. Opa Ton was weer mee want ik was uiteraard bij Clarisse en Sarina. Ze deed het goed vandaag, en op school was ze heerlijk vrolijk. Ook nog eens heel goed gegeten. Ze is ook trots dat ze een zusje heeft, maar als je vraagt of ze er naar toe wil zegt ze stelselmatig "nee". Ze weet ook dat ze zelf de naam heeft uitgekozen.

Sarina deed het vandaag ook heel goed, waar Amber na haar geboorte erg gulzig was tijdens de borstvoeding daar is Sarina juist niet gulzig genoeg, hopelijk groeit dat ook een beetje straks. Clarisse word gelukkig ook weer steeds beter hoewel het nog bij lange na mijn ouwe meissie is, maar de antibiotica slaat in ieder geval goed aan, wel nog veel pijn en daarbovenop heeft ze een longontsteking. Maar ze is ondanks dat toch vreselijk gelukkig ! Net als papa.

Gisteren was een hele lange dag, Claris zou zo rond een uur of tien gehaald worden, maar dat werd tien over half elf. Na vijf over tien begonnen wij ons , uiteraard, al weer zorgen te maken of het wel goed zou gaan en of het wel door ging, Gelukkig was dat wel het geval anders had ik denk ik niet voor mezelf ingestaan. Ze had haar operatiepak al aan en terwijl ik in een chirurgenpak gehesen werd werd Clarisse naar een kamer gebracht waar ze de ruggeprik kreeg. Ik kon haar zien zitten door een raampje toen we door de gang liepen naar de volgende ruimte waar ze me lieten zien wat ze gingen doen als de kleine eruit was. De aanblik van Clarisse door dat raam is een van de dingen die me nog lang bij zullen blijven, ze zag er nog zorgeloos uit maar bij mij sloeg de pap in de benen behoorlijk toe. Ik hou zo vreselijk veel van haar dat het alleen al pijn deed haar zo te zien zitten, ondersteund door een dokter rechtopzittend. Mijn grote klap kwam pas toen we de OK ingingen, ondertussen lag Clarisse daar al klaar, Armen vastgebonden als een kruisbeeld, tegen het beven ( want het is steenkoud in een OK ) en haar buik werd al ingesmeerd met jodium, De combinatie van dat en de welbekende piepjes,metertjes ect van een OK hadden bij mij het effect dat ik heel blij was met de stoel waar ik op moest gaan zitten, De IC waar Amber lag had dezelfde geluiden en nu lag Clarisse daar. Op dat moment stond het huilen mij een stuk nader dan het lachen. En vanaf dat moment had ik ook een vreemd afstandelijk gevoel van het hele gebeuren, lastig uit te leggen. Voor Clarisse was het een rotgevoel hoe ze aan het trekken en doen waren aan de andere kant van dat laken, Papa mocht er wel naar kijken als hij zou willen, echt niet dus! ik had ondertussen al moeite om te blijven zitten. Even later, Déjà Vu. Een schop van de anesthesist, "kom op papa, foto's maken, kijk maar eens wie daar is" Dat ging bij Amber dus precies zo, toen was ik ook zo met Clarisse bezig dat ik niet in de gaten had dat een baby er al zó snel uit is. ik hoorde Sarina al voor ik haar zag, het mooiste geluid ter wereld en automatisch maakte ik toch foto's. Gelukkig maakte een van de mederwerkers daar ook een hoop foto's met het andere cameratje dat ik ook mee had genomen. Even een snel fotomoment en toen ging Sarina naar een kamertje naast de OK om gecontroleerd te worden, Beetje lage temperatuur maar ze had meteel al laten zien dat ze kon poepen,plassen en huilen. Alles werkt ! Snel in een warme deken en even een minuutje naar mama toe. De blik in Claris haar ogen ga ik ook nooit meer vergeten. Prachtig ! Te snel moest Sarina al weer mee, papa er weer braaf achteraan. in de couveuse naar de kraamafdeling, daar onder een warmtelamp en even wegen, beetje schoonmaken. een baby lijkt helemaal grijs van een soort lichaamsvet of zo, ik blijf het verbazingwekkend vinden hoe dat wegtrekt. Omdat ze een te lage temperatuur had mocht ik haar niet vasthouden maar moest ze in een bedje met warme dekens en kruiken, vasthouden was er pas een uur later bij toen ze enigszinds op temperatuur was gekomen, De couveuse had blijkbaar ook niet goed op temperatuur gestaan tijdens het transport van Sarina.  Na enige tijd werden Sarina en ik naar de kamer gebracht waar Clarisse zou komen te liggen. Dat wachtten tot ze kwam duurde een eeuwigheid. Na een anderhalf uur besloot de verpleegster dat ik Sarina nu wel vast kon houden, gewikkeld in een hoop doeken. En tien minuten later kwam ze zeggen dat ze Clarisse ging halen. Eindelijk !! Maar hoe verschrikkelijk schrok ik toen Clarisse de kamer ingereden werd, ze zag zo bleek, afgemat en ziek. Wederom tranen in mijn ogen en nu even niet van geluk maar van bezorgdheid, en toch kon ze glimlachen toen ze ons zag zitten. Uiteraard meteen Sarina bij Clarisse in bed gelegd meer dan twee uur na haar geboorte was ze bij mama. Dat maakte veel goed, maar een wanhopig gevoel van angst en machteloosheid vrat mij van binnen op als ik naar haar keek, zó slecht heb ik Clarisse er nog nooit bij zien liggen. Maar eigenwijs als ze is hield ze zich zo goed mogelijk. Tot savonds een uur of acht. Ze viel steeds in slaap, haar broer en zijn vriendin waren er toen nog, en nadat die weg waren zou ik ook naar huis gaan, maar ze wilde graag dat ik nog even bleef en ging er in een paar minuten weer steeds slechter uitzien. De zuster had dat ook goed in de gaten, docter erbij, even luisteren naar die reutelende hoest. Ik kende dat hoestje van mezelf toen ik een klaplong had. Maar het was gelukkig geen klaplong en ik dacht meteen, vocht in de longen. Dat dacht de docter dus ook. Röntgenfoto maken, hartfilmpje, echo van de buik om te kijken of daar alles goed zat, bloedmonsters nemen, de hele kermis werd opgetrommeld. Uiteindelijk wat pijnstillers die naar mijn iedee wel wat hielpen. Tegen elf uur moest ik toch echt weg, met een zeer bezwaard gevoel, omdat Amber tussen elf en twaalf medicatie moet hebben en opa en oma Kanters, die al de hele avond op Amber pastten, weten niet hoe ze deze medicatieronde moeten klaarmaken, die moest ik dus zelf doen. Tegen de tijd dat ik klaar was met de voeding/medicatie en mijn mail , stukje schrijven ect. op internet was het bijna één uur en ik was doodop. Maar goed slapen deed ik niet , in plaats van heerlijk dromen over die kleine Spruijt had ik de hele tijd beelden voor me van Clarisse, met de ruggenprik, op de OK en toen ze in haar kamer aankwam. Ik hoop dat ik zometeen wel beter slaap, want ik weet momenteel soms niet wat voor en wat achter is.

twee van mijn drie prachtige meiden !
Clarisse, ik ben trots op je en ik hou van je !

Donderdag 28 januari 2010.

Pomp problemendag vandaag, zo af en toe knapt er wel eens een slangtje maar 3 op een dag is toch wel erg veel. Ik vrees dat binnenkort Ambers sonde weer vervangen moet worden, maar we gaan proberen die toch nog een weekje of twee te laten zitten. Verder deed ze het weer erg goed vandaag. Net als mama die steeds een beetje beter word, en Sarina die lekker haar gangetje gaat en vandaag de hele dag met mama geknuffeld heeft.

Er werd mij vandaag op mijn werk gevraagd hoe een dag van mij er momenteel nu uitziet, nou het zijn lange dagen hoor. het schema van vandaag :

05.45 De wekker gaat voor de eerste keer af, tijd om Ambers voeding aan te zetten en de eerste medicatie klaar te maken. rond half zeven is de voeding klaar en zit de medicatie erin. Bij die pomp kan ik niet slapen maar ik ga meestal wel nog even terug op de bank liggen. na de voeding, als de pomp weer heerlijk stil is van ik normaal gesproken meteen als een blok weer in slaap.

07.45 Wekker deel twee. Snel wassen en aankleden en rond acht uur komen opa en oma Kanters mij helpen met Amber, want alleen krijg ik haar korset niet aan. Oma helpt met aankleden en eten geven zodat ik ook Ambers tas voor die dag klaar kan maken.

08.30 Amber is klaar voor vertrek, de bus komt rond kwart voor negen en opa en oma zetten haar dan in de bus want ik vertrek om half negen naar mijn werk waar ik tot zes uur ben.

18.00 Op de fiets richting het Amphia ziekenhuis in breda, ongeveer een 30-40 minuten fietsen en even lekker knuffelen met mijn dames daar.

20.00 Weer op de fiets naar huis, ongeveer drie kwartier om snel opa en oma Spruijt af te lossen die er al vanaf een uur of drie zitten om op Amber te passen die tegen die tijd thuiskomt.

21.00 Voeding aansluiten en een klein medicatierondje, wat opa en oma vandaag nog even deden voor ze weggingen, ondertussen staat mijn avondeten  in de magnetron. Tussen nu en de volgende medicatie even de post uitzoeken, wat opruimen, maxi cosi alvast van zolder gehaald om schoon te maken ( gisteren de box weggezet ! ) en tussendoor even een paar minutjes onstpannen op de laptop. Amber ook nog even verschonen voor ze gaat slapen en dan is het zó elf uur.

23.15 De laatste ronde van voeding en medicatie. Voeding aan, die is dan rond middernacht klaar. Deze medicatieronde duurt ook het langst om klaar te maken, de Pantonazol die ze krijgt moet je eerst mengen. En dan rond middernacht gaat de pieper van de voedingspomp en kan ik onder de dekens op de bank kruipen, waarna om 05.45 de wekker weer gaat.

Ik ben dus blij als het weer zondag is, dan kan ik een uurtje langer blijven liggen tot negen uur.

Vrijdag 29 januari 2010.

Volgens haar schrift was Amber weer heerlijk vrolijk op het overstapje en heeft ze vol trots de foto's van Sarina aan heel het ODC laten zien ! Ik was vanmorgen nog zo duf dat ik blijkbaar vergeten was een nieuwe zak met voeding in haar tas te stoppen, maar ja, een keertje een beetje minder kan ook geen kwaad, zeker niet omdat ze thuis gewoon vrij goed eet momenteel. Clarisse word weer wat beter, de luchtslang bij haar neus is er al weer uit gelukkig en ze kan , met moeite, al weer héél eventjes uit bed komen, maar pijnlijk is dat nog wel. En Sarina ? nou die doet gewoon waar ze zin in heeft, lekker knufflelen bij mama de hele dag, en savonds even bij papa, hoewel ik het ook heerlijk vind om haar bij Clarisse te zien liggen. Misschien dat ik zondag eens ga kijken of ik met Amber naar haar toe ga, die heeft haar zusje nog niet gezien, we wilde haar liever niet bij mama en Sarina hebben zolang mama een slangtje bij haar neus had lopen. Maar nu die weg is,,,,,,,,

Zaterdag 30 januari 2010.

Een lange dag vandaag voor papa, en ook voor de opa's en oma's die weer geweldig hebben opgepast op Amber vandaag. Om half negen vertrok ik naar mijn werk, Amber sliep nog lekker. Om vijf uur snel naar het ziekenhuis naar Clarisse en Sarina. Bij Clarisse een grote verrassing, het infuus is er uit !! Ze doet het geweldig en wil meteen alweer naar huis natuurlijk. Sarina doet het ook goed en hoeft geen extra voeding meer ! Om kwart voor zeven weer snel richting mijn werk. De opening van het nieuwe pand bijwonen. Het was er gezellig druk, erg veel mensen en dan moet je heel vaak vertellen hoe het gaat en zo., maar ja, dat hoort erbij. en toen was het ineens tien uur, snel naar huis want daar zitten opa en oma nog steeds op te passen en die willen natuurlijk ook wel eens naar huis. Nu heb ik net de voeding aangesloten, de medicatie gegeven, de post doorgebladerd en is het alweer vijf voor twaalf, tijd voor mijn avondeten dus.

Zondag 31 januari 2010.

MIJN MEISJES ZIJN THUIS !!!!

Vanmorgen belde Clarisse dat ze vandaag naar huis mocht, wat een verassing ! Spannend en heerlijk tegelijk. Meteen de kraamzorg gebeld, opa Kanters gecharterd als taxi en op naar Breda om Clarisse en Sarina te halen. Tegen twaalf uur waren we weer thuis. Amber, hier is je kleine zusje Sarina ! Amber straalde maar echt dichtbij vond ze niet leuk, dat zal nog even moeten groeien denk ik. Maar dat ze mama weer zag was zonder twijfel geweldig, voor zowel mama als Amber. We hebben ondertussen al in de gaten dat Sarina een aardige keel op kan zetten als ze honger heeft, veel erger dan Amber dat had, maar Amber was ook een stille baby in het begin, die huilde na een paar weken pas veel meer. Maar het klinkt geweldig om al die babygeluidjes weer in huis te hebben. Amber moet er nog wel even aan wennen, die kijkt verschrikt als Sarina begint te huilen, maar dat zal ook wel wennen denk ik zo, Ook geboortekaartjes waren binnengekomen, die heb ik afgelopen nacht nog in elkaar gezet en die kunnen morgen op de post dus.

Amber heeft vandaag een luie dag gehad, TV gekeken, maar ook goed gegeten. twee keer een bruine boterham en savonds een behoorlijke bak eigengemaakte groentesoep, hoewel dat meer groenteprut lijkt nadat de staafmixer zijn werk heeft gedaan.

straks alle meiden naar bed brengen en dan maar zo snel mogelijk een nieuw ritme zien te krijgen, want nu zal ik er snachts toch een paar keer extra uit moeten, maar dat maakt niet uit, want nu ben ik gewoon even de gelukkigste papa van de wereld